Gelul in de ruimte!

'Gelul in de ruimte' zijn de woorden die de laatste dagen in mijn hoofd blijven hangen. We weten het allemaal zo goed te vertellen, hoe het moet en wat we kunnen doen om onszelf te ontwikkelen. Er is een overvloed aan zelfhulp, we zijn blijkbaar massaal de weg kwijt. Geweldig natuurlijk als het je op de goede weg brengt maar voor mij voelt het niet allemaal zuiver en kan het juist averechts werken als het niet vanuit een zuivere intentie gebracht wordt.

Het hoeft uiteraard voor mij ook niet allemaal zuiver te voelen, als het voor jou maar zuiver voelt. Ieder zijn eigen pad. En toch zou ik liever zien dat het met een zuiver hart vanuit het dienen van de mens aangeboden wordt, de zoekende, hulpeloze, kwetsbare en emotionele mens is bereid veel (uit) te geven om het liefst zo snel mogelijk van zijn ongemak af te komen. 

Mooie woorden kunnen gezegd en geschreven worden maar voor mij voelt het vaak als emotionele bypassing. Hebben degene die het overbrengen het proces zelf doorlopen? Waarom hun roep naar de begeleiding van de medemens? Wat heeft hen zover gebracht? Hebben ze het zelf aangekeken of is de schreeuw een eigen aandachtspunt?

Voor mij is de enige zuivere manier wanneer er met een open hart eigen ervaringen gedeeld worden, de wederkerige kwetsbaarheid.  Wanneer iemand het proces zelf doorleefd en doorvoeld heeft of van dichtbij heeft meegemaakt kan deze zich beter in de ander verplaatsen. Hetgeen waar ikzelf mijn leven lang tegenaan ben gelopen en waarbij alle goedbedoelde hulpverleners mij alleen maar verder van mezelf af brachten in plaats van dichter bij mezelf. Tot ik aan de afgrond zat en het op mijn eigen manier ben gaan doen. Door mezelf uit te spreken inzag dat ik niet de enige was. Het heeft me veel gebracht. Zoveel dat ik niemand dezelfde weg gun en dat je altijd maar dan ook altijd, naar je eigen gevoel mag blijven luisteren, wat een geleerde, specialist, goeroe, of wie dan ook beweert. 

En ondertussen zijn we zo met onszelf bezig dat we onze eenzame buurman vergeten. Van zelfliefde naar verblindende liefde. Van de wal in de sloot, van gezond boerenverstand naar gelul in de ruimte. Zit (zelf)liefde niet in de eenvoud, het simpele? Open, eerlijk en oprecht zijn en er voor elkaar zijn, de lessen leren van en met elkaar, in het dagelijkse leven? De eenvoudige basis waar we elkaar nodig hebben, samenleven en van elkaar weten wat er speelt doordat we het samen doen. Dan zijn familieopstellingen overbodig, want je draagt het samen en draagt elkaar. 

Het zit allemaal in ons, de liefde, het vertrouwen, de herkenning. Daar hoef je niet hard voor te werken, je bent er al. Door jezelf voorop te zetten en onderweg los te laten wat je niet meer dient. Het leven is niet moeilijk, maar we maken het ingewikkeld. In de eenvoud van het leven schuilt zoveel kracht, zoveel liefde en wonderen. 

Afijn, mijn inziens mogen we het gelul in de ruimte eens om gaan zetten in actie. Op deze aardkloot waar we het, hier en nu, samen moeten doen. 

Liefs Yvonne❤️

 

Wil je er samen met mij dieper in duiken?
Voel je welkom bij een Regenboogsessie.

Afbeelding: Aankondiging aan de herders van Govert Flinck (1639)

7-1-2024